De tv-studio's van Nepal

 Mijnheer Chittrakar is een vriend van papa en regelt hier alles voor ons. Hij is het hoofd van de televisie in Nepal; "Don't you worry Laura, nothing will happen to you, I am the media!"

We mochten 's avonds mee achter de schermen van de nieuwsredactie, super cool!

We hebben 2 nieuwslezers ontmoet. De man helemaal links hierboven op de groepsfoto is een nieuwslezer en zanger in bijberoep :p. Om 19u40 moesten we de studio's verlaten. Daarna gingen we eten en wie kwam er op het journaal van 20u? Jawel, de lieve kleine meneer die ons net had rondgeleid!
Gek om te beseffen dat we net de Nepalese Freek Braeckman en Martin Tanghe hadden ontmoet, wat een privilege!
p.s: nu zie je ook meteen de lengte van de gemiddelde Nepalees. Ik heb me nog nooit zo groot gevoeld als hier!

Hoezo weinig elektriciteit?

 Zo zie je dus hoe de elektriciteitsdraden in Kathmandu erbij liggen. Alé hangen. Als het heeft geregend, druipen er liters water van de draden

Naar de ayurvedische dokter voor mijn ochtendhumeur

 Zoals de meesten wel weten ben ik 's ochtends verschrikkelijk. Ik val moeilijk in slaap en heb al heel mijn leven last van ochtendmisselijkheid. Ook hier in Nepal ben ik er niet gespaard van gebleven.
Daarom leek het mijn ouders de ideale kans om een ayurvedische dokter te raadplegen. Misschien dat oosterse alternatieve geneeskunde mij na 16 jaar van mijn ochtendkwaal zou kunnen helpen...

Heel gekke bedoeling daar. Mensen hier doen niet mee aan wachtzalen, met als gevolg dat de praktijkruimte zelf vol staat met mensen die aan de beurt (willen) zijn. In een oud kamertje van 4 op 3 meter waar hygiëne en privacy onbestaand zijn, wordt iedereen door elkaar onderzocht terwijl de rest er op staat te kijken. Zo werd mij al fluisterend in brabbelend Nepali-Engels gevraagd of ik trauma's had, mishandeld werd of al een miskraam had gehad :p.

DIAGNOSE: "you think too much and wake up with stress" (flink zo, u heeft perfect herhaald wat ik u net zei)
"Yes I know, so, what's the solution?"
"Take no stress"
"So what do I do?"
"Just take no stress"
Ik wou nog al lachend vragen of ik dat in pilvorm kon nemen, maar blijkbaar was dat ook het geval. Wat je hieronder ziet moet ik elke dag 3 keer nemen.
Het flesje is tegen flatulentie... Straf dat ik daar niets over heb gezegd, maar dat ze dat toch weten. Straffe dokters die ayurvedische!

 

Aardbevingoefening

Afgelopen vrijdag was er een aardbeving in Kathmandu. De kans bestaat dat er nog één gaat komen. Daarom moesten we met de kinderen oefenen wat we dan moeten doen!
Voorlopig is er nog niets ernstig gebeurd, maar als alles in de buurt onder Nepalese vakkundigheid gebouwd is, kan ik me inbeelden dat er wel is wat naar beneden kan storten...

 Omdat de aardbevingen vooral 's nachts plaatsvinden moeten ze eerst en vooral onder hun bedjes kruipen.

 Onder de tafel kruipen mét een kussen op hun hoofd is ook een optie

 snel snel snel van de trap lopen om naar buiten te gaan

Allemaal op de binnenplaats verzamelen voor de aftershock.
Wat kan uitlopen tot kussengevechten.

De kindjes waren heel blij met onze komst en vonden het gieren om de aardbeving na te spelen.
Al vonden ze papa's borsthaar ook heel fascinerend :)

Dag 3: ontmoeting met het tehuis

Dit is het tehuis: Tiom Laura Home!
Het ligt een uur buiten het centrum, midden in de broes. Je moet een hele steile heuvel af om daar te geraken. Dit moeten we elke dag op en af doen. Geen cellulitis voor Liesje en mij!

 Dit is het speelplaatsje van het tehuis waar de kinderen spelen

 Zoals je ziet ligt het in een vallei. Nu zijn er nog veel wolken, maar vanaf oktober zie je de besneeuwde bergtoppen en dat schijnt prachtig te zijn.

De kindjes zijn ongelooflijk schattig en lief! Ze zijn heel sociaal en krijgen op school les in het Engels. Ze kwamen dan ook meteen contact met ons leggen

En zo ziet de weg tussen ons verblijf en het tehuis eruit. Dit seizoen is de baan nog een modderpoel. Hier en daar duiken plots koeien of geiten op vanuit de bosjes. Civilisatie lijkt hier ver weg.
Part of the adventure...

Dag 2: dus daarom noemt men dit een ontwikkelingsland...

De aankomst was al een choque op zich. Je hebt hier niet zoiets als een voetpaden met wegen ertussen. Er is maar 1 straat. Met als gevolg dat mensen, auto's, koeien, moto's, honden,... door elkaar heen lopen. Ze passeren letterlijk op een halve centimeter van je voeten. Heel beangstigend! Onderweg naar het hotel zagen we een moto ongeluk, de mensen lagen onder het bloed op straat. Jakkes, de eerste toon was gezet

 Het kriooeeelt hier van het volk, heel bedrukkend, claostrofobisch en stresserend.

Nu is het het einde van het regenseizoen.
Dat wilt zeggen: modder overal! Je moet overal kijken waar je je voeten zet.

En hier zullen wij ons eten moeten kopen!

Dag 1: Vertrekken in luxe

Uit het niks mochten Liesje en ik vliegen in bussiness class!
Mama en papa daarentegen kregen de laatste rij van het vliegtuig.
Wij giant zetels, donsdekentje, eigen tv, luxueus 3 sterren-eten...
Alsof de Abu Dhabiërs wisten dat we nog even complete luxe verdienden vooraleer we 4 maanden in een hol zouden gaan leven