Massages ^^

 

Kathmandu stikt van de sauna’s en spa’s! Wij hebben ons dan ook flink laten verwennen na al dat werken. We betaalden €13 voor een massage van 2 uur: full body massage, voetmassage en een facial. De vrouwtjes komen echt op de tafel gekropen om je rug te masseren (redelijk pijnlijk voor mij). Tijdens de voetmassage ben ik in slaap gevallen, maar de facial was zeer verfrissend na crèmeke nummer 10 da ze erop smeerden.

De dag erna ontmoetten we 2 Canadese jongens, ze zijn allebei muzikant en redelijk zweverig. Ze zijn extreem spiritueel ingesteld, maar dat vonden wij wel eens grappig voor een avondje.
Ik vertelde hen dat mijn rug zoveel pijn deed van de massage de dag ervoor. één van de jongens was een self-claimed masseur.
Zoals je ziet was ik eerst nogal cynisch.

Maar  eigenlijk deed hij dat wel super goed!
Hij heeft mijn rug compleet los gemasseerd.
Toen hij begon met van die 'can you feel the energy flowing through your vains?'zever, werd ik wel weer met mijn voetjes naar de grond getrokken.
Toen vroeg hij me om mijn ogen te sluiten en me te focussen op de pijn in mijn lichaam. Ik voelde 1 puntje op mijn schouderblad erg steken. En plots uit het niks, zonder dat ik er iets over zei, legde hij zijn vinger daarop. Heel creepy. Hij zei: oh yeah, it's because we're tuned in'...
Toen de jongens elkaar begonnen te masseren met genotskreetjes hebben we het restaurant toch maar verlaten.
Maar van die rugpijn was ik toch maar mooi verlost!

Bij de tandarts en nutteloos huiswerk maken

De kinderen hun tanden zijn hier in een verschrikkelijke staat. De meesten hadden nog nooit hun tanden gepoetst voor ze hier binnenkwamen met als gevolg dat de meesten erg rotte tanden hebben, ze al veel hebben moeten laten trekken of opvullen, zelfs de aller kleinsten.
Liesje en ik gingen gisteren mee met 3 kleine meisjes van 7 jaar. De kliniek was nog redelijk deftig. Behalve dat de elektriciteit geregeld uitviel (maar da’s hier normaal),dat de slabbetjes die ze moesten dragen nog bloedvlekken hadden van de vorige patiënt en dat het ziekenhuis erom bekend staat de dokters er hun diploma kunnen kopen . Het waren serieuze ingrepen, maar ze waren heel dapper terwijl ze onze handen platknepen.

Op een gegeven moment vroeg de tandarts of we naar buiten wouden gaan. Van op de gang hoorden we Elisha gillen door merg en been, brrrrr verschrikkelijk, echt zoals in een film. Het heeft zeker een dikke 5minuten aan een stuk geduurd. Het arme kind. En ook de arme kinderen die dit moesten aanhoren, wetende wat hen nog te wachten stond…

Een momentje dat je echt bij je mama wil zijn, maar ze konden lekker knuffelen met ons en zich nestelen op onze moederlijke schoot en borst. Op deze foto zie je hoe het hier dagelijks gaat: iedereen wil op uw schoot zitten of affectie hebben, met ruzie, gehuil en geklop als gevolg. Vooral ’s ochtends is het een strijd wie mijn handje mag vasthouden: welke 2 van de 30 halen het?

Maar na de middag waren alle pijntjes vergeten!
We moeten hier altijd verplicht 2 bananen eten, eentje mag niet ...













De kinderen krijgen hier absurd veel huiswerk. Ze moeten elke dag alle cijfers van 0 tot 100 overschrijven, voluit en in cijfers. Ook de kleintjes van 3 jaar. Die snappen er natuurlijk geen bal van en steken het potlood gewoon in hun mond of in mijn oor. Schrijven op papier vatten ze nog niet, maar dat wil het onderwijssysteem hier niet aanvaarden. Liesje en ik keren altijd doodmoe naar huis omdat we uren lang op de grond met hen bezig zijn om hen te laten schrijven. We doen gemiddeld 45minuten om hen 2 keer het cijfer 11 te laten schrijven. Voor ons een cijfer, voor hen gewoon gekras op een blad. Absurd en frustrerend onnuttig.

Zo gaf ik ook bijles wiskunde en fysica, jawel IK, LAURA VAN ALPHEN!!! Het staat allemaal in zo’n moeilijk Engels dat de kinderen gewoon de letters van de woorden vanbuiten leren en opschrijven, maar totaal geen idee hebben wat er staat… Heel heel heel frustrerend  voor mij als pedagoog om te zien dat ze dus niks leren, enkel overschrijven.
Toen ik zag dat de kinderen Engelse woordenboeken moesten overschrijven met woorden en een uitleg die ze compleet niet begrijpen, was voor mij de maat vol en ben ik naar  huis gegaan. Bah, wat een onderwijssysteem!

Liesje en Laura in't klooster

We verblijven hier in een boeddhistisch dorp, Bouddha (what’s in a name?). Dat houdt in dat we omringd worden door zo’n 20 kloosters en de enige mensen die hier rondlopen zijn monniken (en arme straatverkopers). Gisteren besloten Liesje en ik om onze buurtbewoners wat beter te leren kennen dus bezochten we enkele kloosters.

De monniken zijn heel vriendelijk en verwelkomend. Rond 17u/18u doen de kloosters een puja. Dan komen alle monniken samen om te bidden en mediteren. Ze spelen op meeega trompetten en kloppen op grote trommels, een ongelooflijke klank. Ondertussen reciteren ze heel de tijd mantra’s in zo’n heel laag keelgezang. Ze namen ons mee naar binnen en wij mochten naast de kleutermonnikjes gaan zitten, hiiiiiihihihii ZO SCHATTIG!!! Zij vonden het zelf hilarisch grappig dat ze naast 2 blanke meiden mochten zitten. Jammer genoeg mocht ik geen foto’s nemen.

Na een tijdje werd ik een beetje slaperig, het was echt alsof ze je in trance zingen. Ik begreep voor de eerste keer in mijn leven heel goed hoe men in een meditatiefase kan komen. Heel fascinerend!

Het was ook een soort offerdag. Aaaalle inwoners kwam eten brengen naar de monnik links in beeld en die kieperde alles uit op 1 hoop. Heel absurd om te zien hoe mensen die zelf amper eten hebben plots afkwamen met heeldere zakken popcorn en chocoladekoeken.

Boeddha zal content zijn ze mannen!