Gaan zwemmen met enkel kinderen die niet kunnen zwemmen!

Deze week zijn we met onze home (Tiom Laura) en de zusterhome (Marinka) gaan zwemmen. Suuuuper leuk! Ik had al wat horrorverhalen gehoord over zwembaden in Nepal, maar dit zwembad was gigantisch groot en proper! Enkel ijskoud, maar zolang de zon schijnt is dat compenseerbaar

 Eeeeen klein detail: de kinderen (en een deel van de staf) kunnen niet zwemmen! Niet zo verwonderlijk want er is amper water in Nepal. So why should you?
Liesje en ik hebben ons best gedaan om hen te leren zwemmen, maar man, wat is dat moeilijk! Hier waren we de benen aan het oefenen. Maar het was al snel duidelijk dat het meer hun doel was om zoveel mogelijk te splashen dan je benen op een productieve manier te gebruiken..

Hoe je je armen moest gebruiken was iets makkelijker uit te leggen: first you do namaste en then push them away. Zo riepen ze in koor: NAMASTE AND PUSH, NAMASTE AND PUSH. Hoe dan ook, iedereen verviel telkens weer in rondspetteren als een hondje.

Resultaat: Liesje en ik hebben 3 uur aan een stuk élk kind daar op onze rug doorheen het zwembad gedragen. Het was een gigantisch zwembad, maar ze konden maar op 1/4e spelen want 3/4e lag in het diep. Wij hebben onze wateraerobics wel gehad met de ganse dag veerboot te spelen. In ieder geval heeft iedereen zich wel rot geamuseerd, inclusief wijzelf!

p.s: merk op dat je hier dus geen bikini mag dragen, alle vrouwen en meisjes moesten een soort jurkje dragen. Da zouden wel meer vrouwen aan de Belgische kust ook mogen doen me dunkt

Verkleedfestijn: Liesje en Laura worden in de sari gezet

 De meisjes vonden het fantastisch om ons op te maken. Ze hebben enkele doeken waarmee ze zich mogen verkleden en dus vonden ze het een topplan om hun twee didi's te verkleden als Nepalese dames.

 Dit is de Indische manier om een sari te dragen, maar dat vonden ze lelijk. Wij zien nog steeds niet het verschil tussen Nepalees, Indisch of Griekse toga's eerlijk gezegd, maar plezant was het zeker!

Dhashain, vakantie voor de kinderen!

Heel vorige week en komende week is het Dhasain, een heel belangrijke vakatie voor de Nepalezen. Dan gaat iedereen naar zijn familie. De kinderen in ons tehuis die familie hebben mogen ook allemaal naar huis. Eigenlijk mogen ze elk weekend naar huis, maar geen enkele ouder komt ooit zijn kind ophalen/bezoeken. Er wordt gezegd dat je het hele jaar ongeluk hebt als je tijdens Dhashain je kinderen niet ziet. Dit is dan ook één van de enigste periodes per jaar dat de ouders wél hun kinderen hier komen ophalen.

 Van de 35 kinderen blijven er zo'n 13 in het tehuis. En die kinderen verwennen we natuurlijk extra hard met leuke activiteiten, uitstapjes en a whooole lot of Lauralove.
Kan ook niet anders als je ziet wat voor schattige dropjes het allemaal zijn. Onbegrijpelijk dat hun familie hen niet komt ophalen. Hoewel het voor sommigen natuurlijk erg moeilijk/ver/duur is om tot hier te komen. 

Hilaaaaaarisch momentje. Plots hoorde ik alle kinderen gillen. Toen ik me omdraaide zag ik dat er een aap over onze speelplaats liep! Hij had een ajuin ofzo gepikt en besloot hem op te eten op ons balkon, hahaha, zo'n grappig zicht. Dit is in 3 dagen tijd 2 keer gebeurd. Live entertainment!
We hebben ook een aap zien inbreken in een huis. Dat gebeurt naar het schijnt wel vaker. Wij hebben nog steeds niet besloten wat we liever in onze kamer vinden: een aap of een dikke kakkerlak (ons huidig huisdier).

Massages ^^

 

Kathmandu stikt van de sauna’s en spa’s! Wij hebben ons dan ook flink laten verwennen na al dat werken. We betaalden €13 voor een massage van 2 uur: full body massage, voetmassage en een facial. De vrouwtjes komen echt op de tafel gekropen om je rug te masseren (redelijk pijnlijk voor mij). Tijdens de voetmassage ben ik in slaap gevallen, maar de facial was zeer verfrissend na crèmeke nummer 10 da ze erop smeerden.

De dag erna ontmoetten we 2 Canadese jongens, ze zijn allebei muzikant en redelijk zweverig. Ze zijn extreem spiritueel ingesteld, maar dat vonden wij wel eens grappig voor een avondje.
Ik vertelde hen dat mijn rug zoveel pijn deed van de massage de dag ervoor. één van de jongens was een self-claimed masseur.
Zoals je ziet was ik eerst nogal cynisch.

Maar  eigenlijk deed hij dat wel super goed!
Hij heeft mijn rug compleet los gemasseerd.
Toen hij begon met van die 'can you feel the energy flowing through your vains?'zever, werd ik wel weer met mijn voetjes naar de grond getrokken.
Toen vroeg hij me om mijn ogen te sluiten en me te focussen op de pijn in mijn lichaam. Ik voelde 1 puntje op mijn schouderblad erg steken. En plots uit het niks, zonder dat ik er iets over zei, legde hij zijn vinger daarop. Heel creepy. Hij zei: oh yeah, it's because we're tuned in'...
Toen de jongens elkaar begonnen te masseren met genotskreetjes hebben we het restaurant toch maar verlaten.
Maar van die rugpijn was ik toch maar mooi verlost!

Bij de tandarts en nutteloos huiswerk maken

De kinderen hun tanden zijn hier in een verschrikkelijke staat. De meesten hadden nog nooit hun tanden gepoetst voor ze hier binnenkwamen met als gevolg dat de meesten erg rotte tanden hebben, ze al veel hebben moeten laten trekken of opvullen, zelfs de aller kleinsten.
Liesje en ik gingen gisteren mee met 3 kleine meisjes van 7 jaar. De kliniek was nog redelijk deftig. Behalve dat de elektriciteit geregeld uitviel (maar da’s hier normaal),dat de slabbetjes die ze moesten dragen nog bloedvlekken hadden van de vorige patiënt en dat het ziekenhuis erom bekend staat de dokters er hun diploma kunnen kopen . Het waren serieuze ingrepen, maar ze waren heel dapper terwijl ze onze handen platknepen.

Op een gegeven moment vroeg de tandarts of we naar buiten wouden gaan. Van op de gang hoorden we Elisha gillen door merg en been, brrrrr verschrikkelijk, echt zoals in een film. Het heeft zeker een dikke 5minuten aan een stuk geduurd. Het arme kind. En ook de arme kinderen die dit moesten aanhoren, wetende wat hen nog te wachten stond…

Een momentje dat je echt bij je mama wil zijn, maar ze konden lekker knuffelen met ons en zich nestelen op onze moederlijke schoot en borst. Op deze foto zie je hoe het hier dagelijks gaat: iedereen wil op uw schoot zitten of affectie hebben, met ruzie, gehuil en geklop als gevolg. Vooral ’s ochtends is het een strijd wie mijn handje mag vasthouden: welke 2 van de 30 halen het?

Maar na de middag waren alle pijntjes vergeten!
We moeten hier altijd verplicht 2 bananen eten, eentje mag niet ...













De kinderen krijgen hier absurd veel huiswerk. Ze moeten elke dag alle cijfers van 0 tot 100 overschrijven, voluit en in cijfers. Ook de kleintjes van 3 jaar. Die snappen er natuurlijk geen bal van en steken het potlood gewoon in hun mond of in mijn oor. Schrijven op papier vatten ze nog niet, maar dat wil het onderwijssysteem hier niet aanvaarden. Liesje en ik keren altijd doodmoe naar huis omdat we uren lang op de grond met hen bezig zijn om hen te laten schrijven. We doen gemiddeld 45minuten om hen 2 keer het cijfer 11 te laten schrijven. Voor ons een cijfer, voor hen gewoon gekras op een blad. Absurd en frustrerend onnuttig.

Zo gaf ik ook bijles wiskunde en fysica, jawel IK, LAURA VAN ALPHEN!!! Het staat allemaal in zo’n moeilijk Engels dat de kinderen gewoon de letters van de woorden vanbuiten leren en opschrijven, maar totaal geen idee hebben wat er staat… Heel heel heel frustrerend  voor mij als pedagoog om te zien dat ze dus niks leren, enkel overschrijven.
Toen ik zag dat de kinderen Engelse woordenboeken moesten overschrijven met woorden en een uitleg die ze compleet niet begrijpen, was voor mij de maat vol en ben ik naar  huis gegaan. Bah, wat een onderwijssysteem!